25-10-12

Hysterie

Na een uitstekende dag en een lange nacht. Elke 45 minuten, telkens als ze in haar REM-slaap was, werd Natalie wakker.
Voetpijn, kniepijn, jeuk... Ze moet nu ook met haar schoenen aan slapen,nu er geen gipsen meer zijn. En dat valt niet mee. Waar ze 3 weken zonder enig protest in een houding geforceerd werd, kan ze het nu niet meer aan om niet vrij te zijn. Heb het met Stijn, de kine besproken. Hij gaat voor vanavond iets anders voorzien van hulpmiddel, wat hetzelfde effect moet hebben.

Ze was nochtans wel heel vrolijk vanmorgen. Vroeg om met de leefgroep te mogen ontbijten, aan tafel, in haar rolstoel. Ze zat naast Sarah, een meisje dat niet kon zeggen hoe oud ze was maar ik vermoed ook lagere school. Die lijkt wat interesse te hebben en affectie te voelen voor Natalie. Zou mooi zijn, als ze zo een "meter" zou hebben hier...

Prima begin van de dag dus maar dan maak ik de fout om even langs te gaan om te zien hoe het gaat. Prima dus, aan het spelen met een stagiair terwijl een vriendinnetje haar aait. Maar eens ze mama gezien heeft, mag die niet meer weg. Ik blijf bij haar tot ze terug op haar rug gedraaid wordt en neem haar dan zoals afgesproken mee naar de kamer. Gewoon even samenzijn, verhaaltje lezen, naar kaartjes en tekeningen kijken die ondertussen allemaal opgehangen zijn.

Niet lang daarna komt een verpleger op de kamer. Ze moet in de Tilting tafel.
"Nee, nee, ik wil niet weg, ik wil bij mama blijven..." Het begint met gewoon gesnik maar ontaard al vrij snel in complete hysterie. Hij neemt haar zoals afgesproken toch mee, terwijl ik van mijn hart een steen probeer te maken.

Dat helse geschreeuw stopt niet "na eventjes", 18 minuten later krest ze het nog uit dat ze terug naar de kamer wil, dat ze echt echt echt niet zonder mama kan ... Het is moeilijk om op de kamer te blijven en haar niet zelf te gaan troosten, maar ik moet doorbijten nu.

21 minuten later is het terug rustig op de afdeling, ze is nu bij de juf, als de planning strikt gevolgd wordt. Daarna kine, dat vindt zij ook plezant, hoewel het hard werken is en ze gisteren ook al even op eigen benen heeft moeten staan.

Ik weet nu wat me te doen staat, me niet meer vertonen overdag, me houden aan het werkschema van 9u tot 17u, zonder mama. Moeilijk, ik mis haar nu al, wil bij haar zijn, niet doelloos rondlopen hier.
Want kan ook niet naar huis, bij gebrek aan een auto.

Wat zal ik blij zijn als het vrijdagavond zal zijn!

Commentaren

Lieve Leen
Als je eens een chauffeur nodig hebt, of een auto laat het dan weten. Als het hier lukt, wil ik best graag eens chauffeur zijn (ik heb mijn rijbewijs ;-) ) of je neemt gewoon de auto hier, want die staat hier toch maar dikwijls te niksen.
Je ziet maar.
Liefs
Paula

Gepost door: Paula | 25-10-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.