05-11-12

Paniek ...

Na een weekend dat gekenmerkt werd door veel plezier en leuke bezoekjes - de nieuwe foto 's tonen hoezeer ze genoten heeft - was het vanmorgen weer tijd om afscheid te nemen.

Thuis ging dat vlot, zo vlot dat ik in de verste verte de bui niet had zien hangen....

Want toen ik in de leefgroep aanstalten maakte om te vertrekken, kwam het intense verdriet en verlatingsangst weer opzetten als een briesende storm, zo hevig als Sandy!
Hoe ik ook probeerde om te troosten, de storm raasde maar door. Zoals steeds als ze in paniek raakt, is de angst bij haar zo overweldigend, dat er geen enkele manier is om haar tot rust te brengen.
Jawel, blijven helpt. En mijn handen blauw laten knijpen.

Maar ik zoek eerder naar een duurzame oplossing om die extreme angsten aan te pakken, liefst om ze te voorkomen. Anders toch zeker om ze minder intens te maken.
Want voor mij het natuurlijk pijnlijk om je dochter zo te moeten achterlaten, vooral Natalie beleeft - weeral - vreselijke momenten terwijl dit helemaal niet zo hoeft te zijn.

Eigenlijk is mijn ganse dag verloren. Ben voortdurend met mijn gedachten bij haar, zou niet liever doen dan terugrijden en troosten ... Afscheid nemen kan zo verscheurend zijn, zelfs als je weet dat je ze nog terug zal zien...

 



De commentaren zijn gesloten.