26-11-12

Begrijp je?

Ik denk het eens in een boek van Peter Adriaenssens te hebben gelezen: veel conflicten met je kinderen kan je oplossen door blijk te geven van begrip. Als je kan zeggen dat je het begrijpt, doorbreek je meteen het spanningsveld. (Het kan best zijn dat ik het in een totaal andere context gelezen heb, dus ga nu vooral niet alle boeken van Peter meteen kopen!).

Het is hoe dan ook een zin die op mijn interne harde schijf opgeslagen heb en de file wordt af en toe ongevraagd geopend. Meestal gebeurt dit na een woelige ruzie-intensieve periode waarbij ik niet meer weet hoe de rust terug kan keren in huis. En ik in slaap val met de gedachte: "hoe los ik dit in godsnaam op?".

Ja, meer heeft mijn engelbewaarder niet nodig om de file te openen. En echt ongevraagd was het niet.
Vannacht was het Natalie die de rol van engelbewaarder op zich nam. Ze werd wakker, had dorst, kon zelf niet recht gaan zitten (kniestrekkers aan) om het flesje water nemen en riep dus "mama ik heb dorst".
Slaapdronken strompelde ik haar kamer binnen om verwelkomd te worden met: "mama, je begrijpt toch he, dat ik je wakker maak, want ik heb zo 'n dorst en kan niet aan mijn flesje". (tuurlijk begrijp ik dat schat)

Het is "hemels", de wijsheid die Natalie in zich heeft. En hoe snel de energie verandert als je luistert naar de wijze raad van je kind (en van het universum!). "Ja mama, ik begrijp wel dat ik voor de toets van woensdag al moet leren, maar blijf het toch niet leuk vinden".

Zo is "hoe kunnen we dit oplossen?" ook al een wondermiddeltje gebleken. "Katrien wil zus en ik zo. Hoe lossen we dat op mama?". Na een minuutje of 5 te hebben verteld en geluisterd, zijn de zussen momenteel ijverig bezig met het opstellen van de zelf bedachte ruzie-oplossende-schema 's !! (en ze slapen vanavond samen op 1 kamer).

Ondertussen knaagt het gevoel van nutteloosheid meer en meer. In 't begin stak het maar heel af en toe de kop op, maar de laatste tijd heeft het al een behoorlijke hap gegeten uit mijn "positiviteitsvoorraad".
Ik wil dat dit allemaal "zin" heeft, dat het iets betekent voor ons, voor anderen, dat ik er iets "mee doe", dat er iets positief uit voortkomt, iets tastbaars.
Maar in plaats daarvan lijk ik mijn tijd te verdoen, enkel met het huishouden en met wachten tot het tijd is om naar Pulderbos te vertrekken.

En hoe ik ook denk en denk, er is niets zinvol .. En dat frustreert mateloos.
Begrijp je?

 






Commentaren

Lieve Leen ,

Weet je wat zinvol is ?
- dat ik door jou besef dat de gemeenschap in Bel gekoesterd moet worden
- dat ik door jou voel dat in onze harde maatschappij nog veel solidariteit heerst
- dat ik mag genieten van je schrijfsels en daar veel levenswijsheden in ontdek
-dat je zorgt voor het grootste goed in je leven , je kinderen .

Nog meer redenen om je zinvol te voelen nodig?
Maar ik begrijp het wel , je mist je lieve collega's , je fantastische leerlingen en de spetterde chemie lessen . Nog even geduld , dat komt wel terug .

Als je een dopje hebt , heb ik een tip . Een wijze dame houdt op het net een blog bij met de titel : als niets vanzelfsprekend is ...misschien even lezen ? Je kan heel wat van haar leren .

Groetjes Tina

Gepost door: Tina | 26-11-12

Reageren op dit commentaar

waw, jullie kunnen dit zo mooi omschrijven!
Leen, naar mijn gevoel is die nutteloosheid de kop aan 't opsteken omdat er struktuur aan het komen is in je "niet vanzelfsprekende wereldje", hierdoor krijg je terug meer vrij tijd en ruimte om alles te analyseren, eigenlijk een goei teken volgens mij. Jij bent dan ook die pittige dame die altijd vooruit wil.

Gepost door: marleen | 28-11-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.