19-12-12

Het afscheid

Het hing al een tijdje in de lucht, het spookte al een tijdje door mijn hoofd: wanneer en hoe neem ik afscheid van mijn blog? Of moet ik misschien geen afscheid nemen als de 3 fasen afgerond zijn? Ga ik toch door want dit verhaal stopt eigenlijk nooit ..

Maar zoals vaak komt er na een periode van twijfel en afwegen plots een moment dat je hoofd en je hart op 1 lijn zitten. Een moment dat alles zonneklaar is en dat je het gewoon "weet".
Je hebt niet eens het gevoel dat je een beslissing neemt,
het beslissingsproces lijkt ineens vanzelf te zijn afgerond.
Je innerlijke intuïtie neemt het heft in handen.

Op zo een moment ben ik nu gekomen. Ik zou nog honderde dingen kunnen delen, vanzelfsprekendheden die voor Natalie en voor ons helemaal niét vanzelfsprekend zijn. Maar de rek is eruit, bij mij. Plastische vervorming? Ik hoop van niet. Want nu al weet ik dat ik dit ook enorm ga missen.

Ik ga de dingen wel van me af blijven schrijven, het is een uitlaatklep geworden waarvan ik het bestaan niet kende. Ik ga blijven schrijven, maar niet meer publiek. Het vraagt teveel van me. Mijn energie wordt opgeslorpt door het zoeken naar een evenwicht tussen wat ik werkelijk wil schrijven en wat ik kan schrijven zonder mensen een slecht gevoel te geven. Ik betrap me erop dat ik de laatste tijd zinnen soms 5 maal herschrijf om zeker te zijn dat de juiste woorden op de juiste plaats staan. En dan nog blijk ik dingen te schrijven die soms moeilijk liggen...

Ik heb de energie niet meer om me in te leven in anderen, hoe zij zich zullen voelen als ze mijn blog lezen.
Ik ben moe, doodmoe, dus ik neem - misschien slechts voorlopig - afscheid.

Ik kan nauwelijks beginnen te beschrijven hoeveel ik hier zelf aan gehad heb. En onze taal is al helemaal niet bij machte om woorden te voorzien die even ver reiken als mijn dankbaarheid diep is.

Dank dus, ja, ook jij bedankt.

Met Natalie gaat het overigens nog steeds bergop. Zij zal ooit op een punt komen waar ze zelf alles zal kunnen lezen, tekeningen en kaartjes zal kunnen bekijken en alles een plaats zal kunnen geven. Ik weet zeker dat zij dan hetzelfde zal voelen als ik nu: "zonder jullie had dit nooit zulk een positieve ervaring kunnen worden".

Dank dus, ook jij, heel erg bedankt.

Commentaren

Het was steeds zeer aangenaam om de blog te lezen. En doe Natalie de groetjes van alle leiding van akabe.

Gepost door: Karlien Prenen | 19-12-12

Reageren op dit commentaar

Je hebt ons al die weken met mooie zinnen kunnen duidelijk maken dat niets vanzelfsprekend is, Leen. We blijven duimen dat de bergop zo goed mogelijk verloopt. En waar je alle bakens die Natalie bereikt ook neerschrijft, dat maakt niet uit, zolang je je er goed bij voelt. Veel succes!

Gepost door: Bie | 20-12-12

Reageren op dit commentaar

1 woord leen: chapeau!!!!!
Je hebt het fantastisch gedaan de afgelopen maanden, en eens komt er een moment dat de energie op is, Zoals een grote ballon waar een piepklein gaatje in is, heel stilletjes afgaat, zo gaat ook jou energie ongemerkt op in de lucht.
Die ballon kan je maken met een plakkertje om de lucht bij te houden en zo is er ook een manier om jou energie bij te houden: samen zijn.
Het moet ook niet altijd perfect verlopen, af en toe is het wel ok hoor om de rek er eens uit te laten. Je eens te laten gaan en niet altijd de sterke zijn. Het is ok om ook eens een schouder te zoeken en niet altijd de schouder te zijn.

Lieve groetjes
Katrijn

Gepost door: Katrijn Janssens | 21-12-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.