27-02-13

Afkickverschijnselen

Gek hoe snel je de moeilijke momenten vergeet als "alles goed" gaat. Hoe snel kinderen recupereren en hoe snel je terugvalt in oude gewoontes.

Dat de verdere afbouw van cortisonen - van 20mg naar 10mg - opnieuw voor afkickverschijnselen zouden zorgen, was dan ook iets wat ik "vergeten" was.
Haar moeilijkheden erkennen, ze tijd en ruimte geven om te huilen, om boos te zijn en vooral niet moeilijk doen over "eten" is ook nu het enige wat we kunnen doen voor haar.
En wachten, wachten totdat haar lichaam deze nieuwe dosis gewoon is.
En op de kalender 11 maart markeren, want dan mag ze - als bloedwaarden goed blijven - volledig stoppen.

Gisteren kostte het dan ook veel moeite om haar te overtuigen "nog eens 1 keer" muziekschool te proberen. Eigenlijk zou ze liever alles gewoon opgeven: het is te veel, het is te druk, ze is te moe, niks is nog leuk en dat komt allemaal door die stomme ziekte ....
Ze kwam wel heel enthousiast naar huis, het was toch heel erg leuk geweest en "misschien mama probeer ik het vrijdag nog eens".

De mama-dochter-babbels die we sinds de ziekte hebben, zijn hartverwarmend. De groeisprong die ze gemaakt heeft is opmerkelijk. Het maakt het samenspelen met de zusjes wel moeilijker. Katrien wil zo graag de draad terug opnemen, haar fantasie de vrije loop laten, maar Louise speelt liever alleen. Moeilijk voor Katrien om te aanvaarden.
We zijn er ons van bewust dat ook zij veel heeft meegemaakt de voorbije 5 maanden. Als "zus van" verloopt ook haar kindertijd gans anders dan die van een ander kind.

En zoals het al was toen ze nog een heel kleine baby was, is het ook nu nog steeds 's avonds voor het slapengaan en 's nachts dat "het eruit moet!"


Commentaren

Dubbele dikke duim voor de kindjes, én de mama!

Gepost door: Ann F | 28-02-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.