17-07-13

Vakantie

Waar wordt al maanden met enthousiasme over gesproken? Waar kijken we met zijn allen het meest naar uit? Waar wordt nog maanden - of jaren - nadien over gesproken? Precies, over de jaarlijkse vakantie.
Dat was al toen ik nog kind was - ik kende zelfs perfect vanbuiten naar waar we welk jaar geweest zijn tussen 1978 en 1992, nu heb ik voor enkele jaren toch een spiekbriefje nodig.

Onze jaarlijkse vakantie zit er op maar we gaan vast nog een hele tijd samen nagenieten. Op een enthousiaste, hartverwarmende, vertellende manier die eigen is aan onze meisjes. "Weet je nog mama, dat geitje dat altijd aan mijn rokje knabbelde?". "Weet je nog mama, die mevrouw in de bobslee voor ons die zo traag ging, zodat wij ook niet snel konden gaan?. "Weet je nog papa dat ik die roofvogel op mijn hand had zitten?". "Weet je nog die echo die we door gans de vallei konden laten weerklinken?". En dan hebben ze de foto 's nog niet gezien!

We hebben ervan genoten, op hotel gaan heeft toch zo zijn voordelen, zeker als je elke avond buiten kan dineren ...
Geen kook- of afwasstress, geen inkopen doen, geen huisje netjes houden, .. allemaal extra tijd die voor "spelen" kan gebruikt worden. Vooral het "spelen" in de jacuzzi en zwembad stonden dagelijks op het programma.
Dolce far niente, maar dan in Duitsland.

Voor Natalie heeft het woord vakantie nog een exra dimensie, ze is dan - noodgedwongen - ook vrij van intensieve en vaak erg vervelende "moetjes": dus geen ligmatras mee op reis, geen strekkers, geen sta-apparaat, geen kine, ... gewoon kind zijn, gewoon zijn en doen zoals "de zusjes". Dit is eigenlijk haar grootste wens, die wij op vakantie een beetje meer in vervulling kunnen doen gaan.
Een beetje meer, niet helemaal, want ook op vakantie is dit niet altijd vanzelfsprekend. Een kinderwandeling van 5,5km bleek ook bezaaid met veel rotsen, smalle paadjes, watevalletjes, klimmen en dalen ... prachtig, leerrijk, maar onmogelijk te ondernemen met rolstoel.

Dus Natalie op de arm. De 2de keer die dag, want in de voormiddag ook al 3km steile beklimmingen gedaan in de hoop een prachtige en gekende kloof te vinden. En dan met papa die een blessure heeft aan de arm ...
Niet vanzelfsprekend. Als de vermoeidheid toeslaat (pas bij km 8 eigenlijk) dan komen ook de donkere gedachten terug: nu gaat dit nog net, maar wat binnen enkele jaren als Natalie nog wat zwaarder is geworden en ik wat ouder en fysische wat minder sterk ben ...

Maar haar op deze manier de liefde en zorg voor de natuur kunnen meegeven, vind ik waardevol. Dus is het misschien toch vanzelfsprekend dat ik dit nu doe voor haar, voor haar zussen, ... voor ons.

De commentaren zijn gesloten.