08-08-13

Dag lieve vreemdeling

Er zijn zo van die momenten in je leven, dat plots alles klopt, dat alles naar dit éné moment heeft geleid, dat je één lijkt te zijn met het universum,
Zulke momenten voeden je ziel, wil je delen, blijf je eeuwig koesteren.

Druilerige dag aan zee. Trammen overvol. Fitte mensen zonder buggy of rolstoel die brede lage opstap blokkeren. Zonder verpinken. Niet 1 seconde twijfel te bespeuren of ze misschien toch een beetje plaats zouden kunnen maken.
Dan maar andere - smalle en hoge - opstap proberen. Snel, snel, tram wil verder rijden. Buggy te breed. Moet gedemonteerd worden om binnen te kunnen. Kan niet... Natalie... OK, dan niet met de tram. Sorry kindjes, dat wordt nog een half uurtje stappen door de regen tot aan het appartement. Of niet ... ?

Plots een lieve stem: "ik ga jou helpen mevrouw. Ik pak jouw kindje uit de buggy en dan kan jij deze kantelen en binnenrijden." Ondertussen zorgt een vriendin voor de andere meiden. Kippenvelmoment.

Dan haar verhaal: prematuur, hersenbloedingen, zware fysische beperking gehad, zitschaal, niet kunnen stappen, hard moeten werken om er te komen, alles in orde nu, wil een job waarin ze anderen kan helpen...
De tijd gaat even stilstaan - speciaal voor ons - zodat een innige verbondenheid zich kan manifesteren.
Plots lijkt het alsof het geen lieve vreemdeling is die me dit vertelt, maar Natalie, 13 jaar later.
Plots lijkt het alsof ze één zijn, Natalie en de lieve vreemdeling. Engelenmoment.

Dan terug naar het nu want onze halte. Als vanzelfsprekend helpt de lieve vreemdeling bij het uitstappen. Snel een dankjewel, want de tram moet door. En de lieve vreemdeling dus ook.

Zou ze de diepe dankbaarheid in mijn dankjewel gehoord hebben? Onze verbondheid gevoeld? Vast wel.



De commentaren zijn gesloten.