14-12-13

hey grote meid op je kinderfiets...

Hij is geel, knalgeel, de nieuwe fiets van Natalie. Met een blauw mandje vooraan, een fietscomputertje, een bakje achteraan, een blauwe helm op en een geel fluovestje aan, maakt ze lachend het Prinsenpark onveilig!

Nu ja, onveilig, eigenlijk doet ze het erg goed. Remmen op commando lukt al prima en ze slaat er quasi moeiteloos in om op de  - weliswaar brede - paden te blijven. Alleen heeft ze al wel geleerd dat in kleine cirkeltjes rijden de driewielfiets doet omkantelen. Oef, de blauwe helm kon tegen een stootje.

Ze wil nu natuurlijk ook met de fiets naar school. Dat het haar aan rijervaring ontbreekt, vindt ze "flauw"!
Maar zelfs al mocht ze haar rijbewijs hebben, dan nog is naar school fietsen niet vanzelfsprekend. Want de rolstoel kan natuurlijk niet achterop, en de kay walker evenmin. En waar we de rolstoel tijdens de week nog wel kunnen missen, is een kay walker onontbeerlijk.

Laatst was deze stuk gegaan op school - 3x op 2 weken zelfs. Pas toen beseften we hoezeer Natalie gehecht is aan dat groene ding. Het is een stuk van haar geworden, haar vrijheid, haar onafhankelijkheid. Jammer dat ze maar recht heeft op 1 looprekje per 3 jaren. Een tweede zou zeker geen overbodige luxe zijn.

Naast schrijven en fietsen is ook zwemmen een nieuwe hobby van haar. Elke week gaat ze met de klas zwemmen en het lukte meteen zo goed, dat ze mocht starten in groep 2. Ook het aan- en uitkleden lukt zoveel beter dan enkele maanden geleden. Tot vervelens toe wil ze nu dan ook alles "alleen" doen, ook wanneer daar - tijdens de ochtendrush bv. - niet de tijd voor is. Want ja, indien ik de juiste kledingstukken uitkies, lukt het helemaal alleen wel, maar vanzelfsprekend is dat niet voor haar.

Alles wel beschouwd, staat Natalie dus stukken verder dan voor haar zware ingreep.

2 oktober vorig jaar, vaak lijkt het een eeuwigheid geleden, hoewel er sindsdien toch gigantisch veel veranderd is in ons leven. Maar nu de nieuwe (kleinere) operatie voor de deur staat en er dus opnieuw een lastige periode in aantocht is, lijkt de wereld weer op ons af te komen...
Voorlopig blijft ze er nog vrolijk bij - het schaterlachen heeft ze nog niet verleerd - maar af en toe steekt toch ook de angst de kop op: "mama, je blijft dan toch bij mij in het ziekenhuis he?".

Tuurlijk kindje.

 

 

Commentaren

leen ik ben blij te horen dat natalie haar draai gevonden heeft in haar nieuwe school , ik wens jullie nog het allerbeste toe
ben zelf 10 dagen terug geopereerd dus gaat het nog steeds moeilijk
maar nu kan er eidelijk beterschap komen verder gaat het met ons heel goed hier in overpeld en komt alles stilletjes op zijn pootjes terecht
groetjes en veel liefs voor jullie allen Suzanne

Gepost door: suzanne | 14-12-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.