07-01-14

anesthesie

Om 10u05 komen 2 verpleegsters Natalie halen. Zij is ondertussen behoorlijk slaperig van hett dormicum dat ze gekregen heeft.
Omdat een van hen ook nog een kar te duwen heeft, stel ik voor dat ik help met het bed.
De weg naar de OK is hier - integenstelling tot Gasthuisberg - heel kort.

Natalie herkent de wachtruimte meteen. Ze weet ook dat ik een groen kleed moet aandoen, blauwe schoenovertrekken en een kapje op.
Net zoals de dokterskleren die in de verkleeddoos zitten. Als enkele momenten later de verpleegster al komt, schatert Natalie het uit omdat ook Maya De Bij een kapje op krijgt. Wie gaat er nog lachend een OK binnen?

Wanneer we haar op de tafel leggen, zie ik echter meteen de paniek in de ogen. Maar ze huilt niet. De anesthesist stelt haar gerust dat mama haar het maskertje mag opzetten. En dan fluistert ze Natalie een geheimpje in haar oor waarom ze ook moet lachen.
Dan nog een kusje.

Natalie doet wat in haar oor gefluisterd werd: heel hard in het maskertje blazen zodat mama eerst in slaap valt. Ze probeert wakker te blijven, ik speel mee en sluit mijn ogen. 10 seconden later is ze vertrokken en ik kijk niet meer op. Het beeld van je ogenschijnlijk levensloze kind onder narcose blijft immers kleven op je netvlies.

En dan 90 min. wachten, zolang staat op de fiche. Maar ik mag er natuurlijk pas bij wanneer ze ontwaakt is.

De spanning weegt maar ook trots vult mijn hart want Natalie heeft het al fantastisch gedaan.

De commentaren zijn gesloten.