09-01-14

land of tears

Een moeilijke avond gisteren en dat niet alleen voor Natalie.

Katrien was in the land of tears beland en ze raakte er maar niet uit. Aanleiding was dat niet ik maar papa haar na het tandenpoetsen naar haar kamer begeleidde. Ik probeerde in tussentijd Natalie comfortabel te installeren en kalmeren. Zou sowieso nadien nog tijd voor haar maken, Katrien heeft dan ook een heel uitgebreid slaap-knuffel-ritueel. Alleen, ik had dit niet gecommuniceerd.

Ontroostbaar, ook nadat ik bij in bed gekropen was. De tranen bleven maar komen. Veel opgekropte spanning en emoties moesten eruit. Bij Louise ging het vlotter, die was in de vooravond al in the land of tears geweest.

Vanmorgen terug 2 blije dochters, die lachend naar school vertrokken hoewel ze het erg jammer vonden dat ze Natalie niet meer gezien hadden. Haar te laten slapen na een overigens behoorlijke nacht, bleek niet te juiste beslissing te zijn.

Natalie werd overmand door verdriet omdat de zusjes en papa al weg waren. En nadien panisch van angst omdat mama haar de trap af zou moeten dragen.
"Papa kan dit veel beter, jij doet me pijn".
Na 15min. op haar inpraten, mocht ik dan uiteindelijk toch proberen. En zoals zo vaak als je ergens heel erg bang voor bent, viel de pijn best mee.

De dag verloopt rustig: zolang ze blijft liggen, heeft ze weinig last en valt ze makkelijk in slaap.
Plassen is natuurlijk moeilijk en ook de kine zag ze niet graag komen.

Zo meteen komen de zussen thuis. Dan zal het een pak minder rustiger zijn maar heeft ze wel 2 speelkameraadjes.

Eerst huiswerk dames!

De commentaren zijn gesloten.