18-01-14

Het is zover

Het is zover, het moment waarop ik al jaren - angstig - wacht. Het moment waarop hét wordt uitgesproken, het moment waarop het intense verdriet door merg en been gaat, het moment waarop de werkelijkheid voor Natalie ook realiteit wordt...
"Mama, ik wil ook kunnen stappen zonder kay walker".

In vriendenboekjes lees je vaak bij mijn grootste droom is: een eigen pony hebben, of een prinses zijn, of naar Disney land. Dat is niet wat wij in een wensmachine zouden steken, of aan Make a Wish foundation zouden willen vragen. Dat niet.

Wat wij willen gewoon gauw even naar het speelpleintje kunnen fietsen als we daar zin in hebben. Wij willen hen samen het parcours zien afleggen. Wij willen geen Ipad hoeven meenemen zodat Natalie zich ook kan bezighouden. Wij willen ook in het bos kunnen gaan wandelen als het drassig is. Wij willen een fietstochtje kunnen gaan maken zonder dat er een volgwagen mee moet voor kay walker.

"Ik wil ook kunnen stappen zonder kay walker ... ".
Gans haar verhaal samengevat in één zin.

Uren later zindert het nog na.

Commentaren

Ik lees dit, ik word stil, ik vind geen woorden en toch wou ik dit niet sluiten zonder iets te schrijven. Maar wat schrijf ik? Dat ik het zo begrijp wat Natalie wenst? Dat ik het zo begrijp wat jullie wensen? Maar geeft dat steun? Ik weet het niet. En toch wou ik iets schrijven, al zijn het blijkbaar maar nietszeggende woorden.
Veel liefs px

Gepost door: Paula | 19-01-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.