14-05-14

Kids 4 Life

Ik lees op een affiche: "Een kind, een lach, een speciale dag, waar ziekte of gezondheid geen begrenzing is."

Spontaan maak ik de bedenking dat dit alleen maar mooie woorden zijn, want dat een chronische ziekte altijd - elke dag en overal - een beperking is.

Al even spontaan komt dan de gedachte op dat de vorige gedachte wel heel negatief geladen is. Is mijn denken weer in een neerwaartse spiraal terechtgekomen zonder het zelf te beseffen? En is dit de wake-up call die ik nodig had?

Een eerste kennismaking met de dame die bij de affiche hoort, blijft niet lang uit, we wonen nl. in elkaars buurt. Toeval? Ik heb altijd geloofd, geweten, gevoeld dat wat ik nodig heb op de juiste plaats en tijd op mijn pad komt.
Bij de eerste babbel wist ik al meteen dat ik hiermee iets moest doen.

Want Natalie haar chronische ziekte zorgt ervoor dat we makkelijk in een isolement geraken, dat we heel vaak zoiets hebben van "goh neen, daar komt zoveel bij kijken willen we dit als gezin doen, laat maar, we blijven wel gewoon thuis".
En dat isolement wil "Kids 4 Life" nu net doorbreken.
Ze willen net een ganse dag ervoor zorgen dat alle kinderen -  ook met motorische beperking - een ganse dag zich  kunnen uitleven, dankzij de hulp van zoveel vrijwilligers.

Dus ja, uiteraard gaan we uit ons isolement komen, uiteraard gaan wij hier ook aanwezig zijn, uiteraard willen we ook op andere manieren proberen ons steentje bij te dragen.

Door reclame te maken bv.
Door vrijwilligers te vinden die ook een handje willen toesteken.
Door sponsors te helpen zoeken.
Door - al was het maar voor 1 dag - te geloven dat ziekte geen beperking mag zijn om Natalie een speciale dag te bezorgen.

Lieve mensen, ga dus gauw een kijkje nemen op www.kids4life.be en wees er gewoon bij die dag!