27-11-14

Halfweg

"Hoe gaat het eigenlijk met je?", lees ik in een mail.
"You caugth me at a bad time", typ ik in het antwoord.
Want veel gedoe in Pulderbos en zo mogelijk nog meer gedoe op het werk. Wat een idee ook om een dergelijke revalidatie te willen combineren met de gewone routine.

De 2de jaargang blijkt minder een succes te zullen worden dan de eerste. De ervaring wordt door iedereen helemaal anders beleefd.

Is het misschien omdat we dachten dat het allemaal wel zou meevallen? Misschien omdat we ervan uitgingen dat het verblijf hier korter zou zijn? Of omdat 2 jaar geleden alles weken op voorhand geregeld was en nu de organisatie "ad hoc" gebeurt?
Is het misschien omdat het gehoopte resultaat uitblijft? Omdat de nieuw gemaakte hulpmiddelen voor pijn en wonden zorgen? Of omdat er geen lotgenoten zijn waarmee Natalie een "klik" maakt? Of omdat de tekeningen en kaartjes aan de muur zo ver uit mekaar gehangen moeten worden zodat de kamer toch "een beetje" aangekleed raakt? Of omdat het bezoek zo schaars is? Er nog een 24u-EEG monitoting te wachten staat?

Heimwee en eenzaamheid steken steeds vaker de kop op, zowel hier als thuis. Het ene verdrietje na het andere moet worden getroost. "Ze is hier graag", kan niet meer gezegd worden.

"Hoeveel nachtjes hier nog slapen, mama?".
"Ik weet het niet zeker schat, maar ik denk dat we toch al halfweg zijn", antwoord ik.

En denk bij mezelf: nog maar halfweg, niet al ...

Commentaren

Hey Leen,
Ik denk aan je, volg je op Facebook en duim voor veel kracht en positieve ontwikkelingen. Jullie kunnen het, daar ben ik zeker van.
Toi, toi

Gepost door: manuella | 28-11-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.