11-10-15

De feiten

Na 4 drainrevisies was het tij gekeerd: Natalie terug vrolijk en blij. En dus kon het familiefeestje voor de verjaardag van de zus toch doorgaan op zaterdag.

Op een enkele uren tijd een traiteur geregeld, poetsvrouw, gratis trampoline laten bezorgen, cadeau 's in huis gehaald ... kortom, alles was in gereedheid om de gemiste verjaardag van de week voordien te vieren.

Maar dan ...
- 11u: stekende hoofdpijn, onmiddellijk platte rust boven ..
- 12u: Natalie wil terug naar beneden komen om de cadeaus te zien, 3 min. later alweer boven.
- 12u15 : Natalie schreeuwt om naar Leuven te mogen gaan, Louise boos, ik twijfel, .. nog even aanzien...
- 12u30: Natalie huilt onophoudelijk, Louise huilt want wil haar feestje niet verpest zien, ik maak valies klaar
Maar eerst toch nog even wat eten van al dat lekkers want ik weet, eens op de Berg zijn drank en voedsel een bijzaak.
- 13u30: vertrek naar Leuven, in volle spoed, nog nooit 140km/h gereden. Gelukkig een co-chauffeur bij de hand.
- 14u30: ingeschreven op spoed, meteen een eerste keer braken
- 14u45: onbekende pediater van wacht ... heeft "het dossier" gelezen maar moet procedure-gewijs weer alles klinisch onderzoeken en vragen stellen en Natalie ambeteren. Ondertussen Perfusalgan en Contramal gekregen, alsook Lithican (tegen het braken)
- 15u: CT-scan, foto 's
- 15u30: eerste keer neurochirurg op bezoek, een heel jong onervaren ventje die we de week ervoor ook al tegengekomen waren
- 16u: qua pijn gaat ze sterk achteruit, wat betreft braken ook. Continue contramal-drip
- 16u30: opnieuw pediater, de neurochirurg bekijkt de CTscan, zegt ze, hij zal er nu wel snel gaan zijn

tot 18u niemand gehoord of gezien, alleen maar heel veel braken en hoofdpijn, hoofdpijn, hoofdpijn ...

- 18u: neurochirurg: alles lijkt normaal op scan, geen tekenen van overdruk, geen reden om meteen in te grijpen, ook niet pomp verzetten want we weten niet welke stand dan het beste is ... neen mevrouw, we weten het niet meer dus we doen voorlopig niks. we wachten de komende uren af en zien dan welke kant het uitgaat.
- 18u15: bloed braken, medicatie opdrijven, nog meer bloed braken, ...
- 19u15: eindelijk op kamer, oftalmologe stond te wachten: "neen mevrouw, oogzenuw is helder, geen tekenen van overdruk" (en die onhoudbare hoofdpijn en braken dan ??)
- 20u: neurochirurg op kamer om een pomppunctie te doen. "we denken niet dat het overdruk is, want dan zoden de onderzoeken die moeten uitgewezen hebben, we denken aan een infectie dus hersenvocht nakijken met punctie. Maar ... er komt geen halve ml uit ! Tiens, dat is weer atypisch voor overdruk dus neen, wij houden het op onderdruk... "
- 21u: supervisor neurologie op de kamer: "ik kom ook een punctie doen, zien of het me wel lukt". "Tiens, ik krijg er ook niks uit, dat wijst op een obstructie". "Neen, dat wijst eerder op onderdruk". "Of op een obstructie, moeten we toch nakijken, mevrouw ik boek een OK voor u".
- 21u30: supervisor op kamer: het is heel druk, voor 2u geen anesthesist vrij.

en ondertussen ... suf van de hoofdpijn, braken niet te stoppen, hartslag nauwelijks nog boven de 50.

- 22u: supervisor op kamer: ik heb een vriend - anesthesist gebeld, hij is onderweg, we gaan zo snel mogelijk naar beneden.
- 22u30: ze blijft achteruitgaan.."we gaan nu onmiddellijk naar beneden moeten mevrouw"
-23u15: neurochirurgie wacht ons op aan begin OK, ik mag niet mee deze keer, het moet snel gaan.
- 0u15: "de neurochirurg heeft gebeld, ze is bijna klaar, je mag al naar beneden gaan, ze gaat een uitleg geven"
- 0u30: "ik heb het probleem gevonden mevrouw" ... mijn assistent is ze nog aan het dichtnaaien, daarna nog wakker maken en dan mag je er bij.
- 1u30: ik zit bij Natalie, hartje blijft mooi boven de 70 nu. Ze wordt wakker, heeft geen hoofdpijn

- 19u: Natalie is nog altijd medisch stabiel: geen hoofdpijn meer, niet braken, goede polsslag. Maar ze heeft emotioneel wel een klop gehad deze keer .. kan alleen maar wenen en boos zijn omdat mama niet bij haar blijft vannacht.

Ik ken niet de naam van de neurochirurg die toevallig van wacht was vannacht, ik weet alleen dat ze alleen volwassenen opereert en alleen spinale trauma 's en tumoren....
En dat ze een Engel is - die zelf zoveel meegemaakt heeft - die ons gedragen heeft vannacht.

Ik moet even slapen nu, maar morgenvroeg ben ik er weer schatje ...

Commentaren

Wel Leen, niet te doen maar toch realiteit.... Ik word er koud van en zit hier met tranen in mijn ogen. Ik besef dat mijn medeleven geen oplossing is, maar ik denk aan jou, aan jullie en zit met de duimpjes omhoog. Knuffel!!!

Gepost door: Manuella | 11-10-15

Reageren op dit commentaar

Leen, wat een overweldigende post alweer. Ongelooflijk wat jullie op jullie bord krijgen. Je bent een moedige madam! Ik denk aan jullie!

Gepost door: Lies | 12-10-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.