08-02-18

Teleurstelling

Het heeft heel erg lang geduurd alvorens ze de teleurstelling over de kamer een beetje te boven is gekomen.
Donderdag wou ze niemand zien, geen bezoek, kine moeten afbellen.
Ook ik werd de kamer uitgestuurd, ze wilde alleen zijn, het hoefde voor haar allemaal niet meer, ze heeft dit ook allemaal niet gewild.

Ze was boos, heel boos. Ook op mij. Vooral op mij eigenlijk want ik had beloofd dat ik zou komen slapen.

Alles moest eruit donderdag, zoveel emoties die even de vrije loop moesten krijgen. Na uren wenen zorgde de thuiskomst van de zussen dan toch voor een vrolijke noot, voor een lachje, voor wat rust.

Vrijdag kwamen dan de vele vragen .. waarom ? Waarom ?
De antwoorden had ik niet, maar luisteren is vaak al genoeg. Zeggen ze...

De omkeer is er dan toch stilletjes gekomen door het - voor haar onverwachtte - bezoek van vrijdagnamiddag. Familie die eindelijk gedaan had met "blokken" en heel de namiddag hadden uitgetrokken om met haar gezelschapsspelletjes te spelen. Dat zij dan ook nog van haar nicht en neef kon winnen, maakte het natuurlijk extra aangenaam voor haar.

De teleurstelling blijft natuurlijk, het is zo een enorm verschil, een eigen plekje hebben of 12 weken lang een kamer moeten delen met "vreemden".  We praten er veel over, beloven elkaar er het beste van te maken en worden tussenin veel afgeleid: heel wat bezoek dat haar nog gauw even wil zien in het weekend, dat graag nog wat details wil horen over het vervolg, dat mee hoopt dzt het snel maandagochtend zal zijn.

Daar tellen we naar af, naar maandagochtend, 8u30...

Zenuwachtig tellen we af tot 8u30 ... Tot 8u40. ... Tot 8u50 ...

9u en nog steeds geen ambulance te zien. De aanvraag die het ziekenfonds hiervoor moest doen zal toch wel correct gebeurd zijn ?

9u10 - "jaja mevrouw, die is gebeurd, meer kunnen we niet voor u doen"

9u20 - de bel - oef !




De commentaren zijn gesloten.